Czy pracownik ochrony musi nosić mundur?

Czy pracownik ochrony musi nosić mundur?

Typowym ubiorem pracownika ochrony są czarne buty za kostkę w typie wojskowych „desantów”, czarne spodnie taktyczne i czarna góra- polar/ koszulka. Do tego dochodzi czasem kamizelka taktyczna. Czy jednak pracownik ochrony mógłby zrezygnować z takiego „image” i przyjść do pracy ubranym w strój typowo cywilny? Teoretycznie, pomijając wewnętrzne zasady każdej agencji ochrony, odpowiedź brzmi – tak. Dotyczy to jednak wyłącznie nieuzbrojonych pracowników ochrony. SUFO oraz wewnętrzne służby ochrony nie mają takiej możliwości.

Ubiór nieuzbrojonych pracowników ochrony fizycznej

Jak wskazałam powyżej, kwestia umundurowania to wewnętrzne ustalenia każdej agencji ochrony. Obowiązku noszenia mundurów nie ma, istnieje za to przepis nakazujący przedsiębiorcy prowadzącemu działalność w zakresie usług ochrony, oznaczenie pracowników ochrony:

Art. 20. ustawy o ochronie osób i mienia
1.Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia:
1) oznacza pracowników ochrony w sposób jednolity, umożliwiający ich identyfikację oraz identyfikację podmiotu zatrudniającego;

Powyższy przepis pozwala na dowolny ubiór pracownika ochrony, jednakże z uwzględnieniem, że musi on posiadać takie elementy ubioru czy oznakowania na sobie, które pozwolą na odróżnienie go od „cywila” i funkcjonariuszy innych służb. Ubiór pracowników ochrony powinien być także jednolity z ubiorem pozostałych pracowników ochrony danej firmy oraz wskazywać na podmiot zatrudniający. Aby spełnić warunek art. 20 ustawy o ochronie osób i mienia wystarczy zatem np. koszulka z logo agencji ochrony oraz identyfikator.

Należy wskazać, że brak nakazu noszenia mundurów i swojego rodzaju swoboda w doborze ubioru pracowników ochrony nie pozwala jednak na pełną dowolność. Istnieją bowiem przepisy, które nakazują noszenie przez pracowników ochrony takich strojów, które w widoczny sposób będą odróżniać się od „mundurów pozostających pod szczególną ochroną”.

Art. 21. ustawy o ochronie osób i mienia
1. Ubiory pracowników ochrony zatrudnianych przez przedsiębiorcę powinny posiadać oznaczenia różniące je w sposób widoczny od mundurów pozostających pod szczególną ochroną lub których wzory zostały wprowadzone na podstawie odrębnych przepisów.

Celem powyższego przepisu jest m.in. ochrona munduru. Ubiory, w jakie przedsiębiorca wyposaża zatrudnianych pracowników ochrony, muszą różnić się od mundurów pozostających pod szczególną ochroną tj. mundurów historycznych i mundurów, których wzory zostały zastrzeżone tj. np. Policji i Wojska Polskiego. Celem takiego ograniczenia jest także umożliwienie postronnym obywatelom, a także służbom państwowym odróżnienia pracownika ochrony od np. policjanta, a tym samym chociażby możliwość zweryfikowania zgodności z prawem podejmowanych przez niego interwencji (za: Aleksandrowicz Tomasz R. Komentarz do ustawy o ochronie osób i mienia, LexisNexis 2001). Przepis art. 21 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia odnosi się również do ochrony prawnej mundurów będących na wyposażeniu wewnętrznych służb ochrony.

Specjalistyczne Uzbrojone Formacje Ochronne

Specjalistyczne Uzbrojone Formacje Ochronne zostały przez Ustawodawcę objęte dodatkowymi uregulowaniami w omawianej tematyce. Przepisami, które wskazują związek pomiędzy noszeniem broni a koniecznością pracy w mundurze są art. 20 i art. 40 ustawy o ochronie osób i mienia:

Art. 20. ustawy o ochronie osób i mienia
1. Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia:
2) zapewnia noszenie ubioru przez pracowników ochrony, umożliwiającego ich identyfikację oraz identyfikację podmiotu zatrudniającego w przypadku, o którym mowa w art. 40 ust. 1; [przyp. red. dot. pracownika posiadającego broń palną]

Przepis powyższy nie zawiera jednak określenia ubioru jako „munduru”. Oznacza to, że ponownie AO ma możliwość wyboru w jaki sposób ubrani będą jej pracownicy. Jest jednak zobowiązana do zapewniania pracownikom stroju który umożliwi ich identyfikację.

Uregulowanie, które zawiera w swojej treści słowo „mundur” to art. 40 UOOiM:

Art. 40. ustawy o ochronie osób i mienia
1. Pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41, przydzieloną broń palną tylko wtedy, gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik ochrony wykonuje zadanie ochrony osób w miejscu publicznym.

Wobec powyższego, zgodnie z przepisami – pracownik ochrony, który nosi przy sobie broń musi być umundurowany. Wyjątkiem jest służba polegająca na ochronie osób w miejscu publicznym.

Wewnętrzne Służby Ochrony

Wewnętrzne Służby Ochrony są to uzbrojone i umundurowane zespoły pracowników powołane do ochrony przedsiębiorców lub jednostek organizacyjnych. WSO działają np. przy Zamku Królewskim na Wawelu, Państwowych Zbiorach Sztuki czy na portalach lotniczych.

Zgodnie z art. 13 ustawy o ochronie osób i mienia Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, umundurowanie i odznaki służbowe dla wewnętrznych służb ochrony. Rozporządzeniem takim jest Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 listopada 1998 r. w sprawie wewnętrznych służb ochrony.

Art. 13. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb ochrony:
1) szczegółowe zasady oraz tryb ich tworzenia;
2) strukturę organizacyjną, zakres działania i sposób prowadzenia dokumentacji ochronnej;
3) uzbrojenie i wyposażenie;
4) umundurowanie i odznaki służbowe oraz sposób tworzenia dla nich nazw.

Mundury wewnętrznych służb ochrony podlegają zatem ochronie prawnej. Nie ma również dowolności w ich doborze. Wyżej wymienione rozporządzenie szczegółowo wskazuje każdy element umundurowania danej formacji.

Umundurowanie składa się z ubioru służbowego (przysługującego pracownikom wszystkich wewnętrznych służb ochrony) oraz munduru specjalnego (przysługującego pracownikom wewnętrznych służb ochrony tworzącym grupy konwojowe oraz pracownikom wewnętrznej służby ochrony działającej w Zamku Królewskim na Wawelu – Państwowych Zbiorach Sztuki).

Podobny charakter do Rozporządzenia MSWiA ma Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 02 czerwca 1999 r. w sprawie wewnętrznych służb ochrony działających na terenach jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej. Rozporządzenie to na podstawie art. 14 ustawy o ochronie osób i mienia określa umundurowanie i oznaki służbowe dla pracowników wewnętrznych służb ochrony na terenach związanych z MON.

Art. 14. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dla wewnętrznych służb ochrony działających na terenach podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych jednostek organizacyjnych:
1) warunki i tryb ich tworzenia;
2) strukturę organizacyjną i zakres działania;
3) uzbrojenie i wyposażenie;
4) warunki zatrudnienia pracowników;
5) umundurowanie i odznaki służbowe.

Słowem podsumowania

Mundur pracownika ochrony jest, poza wskazanymi wyżej wyjątkami, kwestią pozwalającą na dosyć swobodne podejście do tego tematu przez agencje ochrony i samych pracowników. Niemniej jednak swoboda nie oznacza całkowitej dowolności. Strój pracownika ochrony przede wszystkim powinien być schludny i odpowiadający zakresowi wykonywanych zadań. Zdarzyło mi się nie raz widzieć w pracy różne dziwne „zjawiska” np. kogoś kto przyjechał na zabezpieczenie imprezy masowej w butach typu „kowbojki” albo spodniach ze skóry (tak, takich obcisłych). Proszę, nie róbcie takich rzeczy!

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o